Jeszcze w Adwencie

Nie pamitam, jaki to by dzie tygodnia, jaka pora roku, nawet nie wiem, dlaczego to zrobiam. Usiadam w fotelu, biorc telefon w do, wystukaam numer, po chwili usyszaam znajomy gos:
- Halo, kto mwi?
- To ja, pani Krysiu, Lidzia, rozpoznaje mnie Pani? - musiaam do Pani zatelefonowa, Pani Krysiu, co si z Pani dzieje, gdzie Pani teraz przebywa?
- Lidziu, jak mio, e Ciebie sysz, wiesz ja jestem teraz w takim innym miejscu, tutaj jest duo chorych, a ja wypoczywam, ale te jestem pielgniark, mam stay dyur przy chorych, musz ich pilnowa, czasem pomagam, kogo nakarmi lub podam z kubeczka napj, jest taki jeden mczyzna, ktrego poj z yeczki, kropelkami… bardzo schorowany, staruszek, musz tu by, jestem bardzo potrzebna…
Nagle nasz dialog urywa si, telefon z drugiej strony milczy. Nie ponawiam prby kontaktu. Sama nie wiem, dlaczego.

Wspominam dzie, kiedy po ktrym z kolei spotkaniu autorskim na jeleniogrskim Zabobrzu moja starsza koleanka, Krysia B. zaprosia mnie do siebie na masa. Mieszkaa w kamienicy przy ul. Wincentego Pola. Ona pierwsza wchodzia po schodach, ja za ni z blem gowy i barkw. Przed drzwiami staa pena wglarka. Krysia wzia do rk ciar, otworzya drzwi zapraszajc mnie gestem do rodka i mwic:
- Ssiad mi pomaga, przynosi mi wgiel z komrki, bo dla mnie to ju trudne.
Wchodz do przytulnego, niewielkiego mieszkanka, ogarniam go wzrokiem. Uwag skupiam na licznym piecu kaflowym, umieszczonym w cianie, ktry ogrzewa dwa pomieszczenia. Krysia zaprasza mnie obym usiada i odpocza, sama za dziarsko porusza si, przygotowujc herbat. Mwi:
- Zaraz zrobi ci masa, zaraz poczujesz si lepiej, odpoczniesz i pojedziesz dopiero potem do domu.
Jest przy tym do stanowcza, wic nie oponuj za bardzo, bo czuj si le. Moe pomoe… Wzdycham.
Po chwili siedzimy razem przy stoliku i powoli delektujemy si naparem zioowej herbatki, Krysia mwi niewiele, zapewne wie, e potrzebuj ciszy, umiecham si do niej, ona odwzajemnia tym samym, potem cichutko opowiada o swoim przytulnym ktku, o swoim hobby, radociach i smutkach.
Po okoo godzinie rozstajemy si, pojechaam do domu w nieco lepszej formie i nastroju. Od tamtej chwili chyba si nie widziaymy. Podobno zosta wydany tomik wierszy, wsplny zbir matki Krystyny i syna Wodzimierza. Nie mam go w swoich zbiorach.

Teraz mieszkam w innym miejscu, smakuj cisz za oknem, chd, mrok, w mieszkaniu przyjemnie ciepo, nagle sysz pukanie do drzwi. Zakadam maseczk i otwieram. Na klatce schodowej dwoje nastolatkw informuje:
- Przyszlimy z opatkiem.
- Ale ja nie zakupi, bo nie mam pienidzy, chyba, e przelewem na konto parafii - odpowiadam.
- Tak to my nic nie zarobimy - odpowiada modzieniec, odchodzc, nie wiem czy odpowiedzia do mnie, czy do swojej koleanki. Sysz j po chwili, gdy schodzc z pierwszego pitra oznajmia:
- Tam nikt nie otwiera, nikogo nie ma.
Zamknam drzwi, usiadam w rattanowym fotelu, z szuflady wyjam zawinitko, a w nim znajduj star fajansow filiank, nabyt na poznaskich Jeycach, jeszcze w czasach PRL-u. Rozprostowuj zmity skrawek papieru, skutek ostatniej przeprowadzki, a na tym strzpie gazety wiersz mojej starszej koleanki z ulicy Pola w Jeleniej Grze, zamieszczony w kwartalniku TU i TERAZ. Czytam ze wzruszeniem. Parz zioow herbat, wyjmuj kartki witeczne, ktre mam rozesa do bliskich, w jednej z nich jest opatek. To kartka ze w. Mikoajem, kupiona na poczcie. Umiecham si, znw rozmylam o Krysi B. ktra pisze dzi wiersze z anioami u boku Pana Boga, ktremu od czasu do czasu czyta swoje mae dziea, ku zadowoleniu zapewne wszystkich Niebiaskich suchaczy.

Polecam witeczny pasztet Krysi Brzeziskiej.
http://www.strumienie.eu/article/niezly-pasztet-krysia-brzezinska-zdradza-sekrety-975.html