Strona Główna > Publikacje > Kilka ledwo dotkniętych chwil - ciekawy tomik z prozą i poezją
27.11.2012 Redaktor

Kilka ledwo dotkniętych chwil - ciekawy tomik z prozą i poezją

WIESŁAWA SIEMASZKO-ZIELIŃSKA

Kilka ledwo

dotkniętych chwil

Wrocław 2012

c Copyright by Wiesława Siemaszko-Zielińska, 2012

Wydawca:

Stowarzyszenie W Cieniu Lipy Czarnoleskiej

Fotografie:

Izabela Fortuna

ISBN 978-83-61133-06-3

Druk i oprawa:

GS MEDIA. SZYBKI DRUK CYFROWY

www.gsmedia.com.pl

Słowo wstępne

Co u Wiesławy Siemaszko-Zielińskiej

jest implicite?

Zadbana kobieta w pozytywnie nieokreślonym wieku, o oczach pełnych emocjonalnego żaru. To Wiesława. Pisze prozą i wierszem od dawna, zdobyła, nie bez zasług, szlify Związku Literatów Polskich. Próbuje rożnych form wypowiedzi literackiej, jest zachłanna na życie, na przeżycie i odżycie. Jak w nauce, tak w sztuce: niektórzy coś odkryją, stworzą i odpoczywają. Ale są tacy, jak Faraday, który coś odkrył i się nie zatrzymał, ale odkrywał w dalszym ciągu. Taka jest też Siemaszko-Zielińska, ciągle twórcza, ciągle aktywna.

Mamy zaszczyt mieć ją w swym gronie: bezładnym, radosnym i poszukującym poezji w codzienności. Wydajemy teraz Jej nowy tomik, w którym mieszczą się rożne utwory, od małych form o rodowodzie haiku, poprzez wiersze, do krótkiej prozy w poetyckim rytmie melodycznym. Jest to dziewiąta pozycja w Jej dorobku literackim.

Warto się chwilę nad nim zatrzymać, by dowiedzieć się czegoś nowego o sobie, dać zaskoczyć uświadomieniem pokrewieństwa dusz. W wielu rozmowach, które z Poetką przeprowadziłam, starałam się zrozumieć jej „implicite”.

Strumień słów niesie ją przez zabagnioną drogę (tao czy też Drogę Krzyżową) i co raz to odkrywa przed jej zdumionymi oczami w szarości bytu złote kamyki miłości damsko-męskiej. Adam i Ewa chcą nie tylko być razem, oni chcą także wiedzieć. Wiesława cytuje egzystencjalistę, Alberta Camusa, który rozumiał, że człowiek twórczy stale się buntuje, z tym, że bunt ten był u Pisarza beznadziejny, bez happy endu. Cytuje także św. Augustyna:

„Rozumiej, abyś mógł wierzyć, wierz, abyś mógł rozumieć.

I to jest, być może, źródło naszego nieszczęścia: ten pociąg do wiedzy, pociąg w sile równy seksualnemu. Stanisław Barańczak uświadomił mi kiedyś dawno banalną prawdę, że Adam i Ewa zdobyli wiedzę i śmierć, danie na jednym talerzu. (Konteksty 2010 nr 1).

W pierwszej części tomiku, który otworzyłeś Czytelniku, znajdziesz, jeśli nie zniechęcisz się moim słowem wstępnym, impresje poetyckie na wzór haiku. Tam pulsuje pragnienie miłości, pragnienie spełnienia w uścisku damsko-męskim. I jest nieodłączna u Poetki potrzeba zrozumienia. Te dwa utwory, przykładowo, wydają mi się wyjątkowo szczere, osobiste:

w twoim milczeniu

moje czasem

zakłamane życie

monotonia lata

po ścianie snuje się cień

oczekiwanie

Część druga zawiera wiersze, w których Wiesława Siemaszko wspina się na wyżyny swojego kunsztu. I tu mamy egzystencjalny ból kobiecości, zadawanie pytań Stwórcy o powód więzienia nas w klatce bez prawa łaski. A może te rany są zbyt słodkie, może tak jest dobrze?

z minionych ran

nie mogę

się nawet wylizać

Jednym z najlepszych, w moim mniemaniu, jest wiersz poświęcony Amy Winehause. Dla Autorki, jak i dla wielu z nas, śmierć piosenkarki była symbolem dramatu egzystencjalnego twórcy, kobiety, człowieka. Zacytuję:

list pożegnalny Amy Winehause

pod przezroczystą skorą strachu, jak słowo po słowie

wyszeptać swoją wiarę. coraz bardziej zazdrosną o śmierć

co tylko oswaja we mnie zaszczute zwierzę i krzyczącego ptaka

w wielkim gardle głosu. przez w pół domknięte usta

wydobywam się jeszcze spod nieruchomych powiek.

dostrzegam ledwie pulsujące światło nocy i ulicę w deszczu.

twarze i szepty mijanych znaków. czy to już?

I tak doszliśmy do rozdziału III – prozy. Adam i Ewa chcą się zrozumieć, chcą wiedzieć, kim są i jaką mają rolę do odegrania. Wiesława w imieniu obojga patrzy na życie oczami Adama. Dzięki temu zabiegowi formalnemu jej spektrum widzenia powiększa się maksymalnie. „Zwykle coś kryje się za czymś” – słyszy myśli mężczyzny kobieta. Ale nie wie, co się kryje, za czym się kryje. Poszukuje i pyta, a czytelnik razem z nią, nakładając na jej wizje swoje własne przemyślenia i doświadczenia.

Ten heurystyczny opis świata nie jest bezpłodny. Wprost przeciwnie: jest pełen pasji i domagający się spełnienia. Zapłodnienia. Czego i Państwu życzę

Zofia Prysłopska

Stowarzyszenie W Cieniu Lipy Czarnoleskiej

Wrocław 2012

Rozdział I

Miniatury poetyckie

w nieobecności twoich rąk

milcząca przestrzeń

od niekochania

zapalasz się

jak papieros

niecierpliwie zgasły

na granicy słowa

nawzajem w sobie

szukamy oparcia

listy od ciebie

szeptem spisane słowa

nie po drodze

nie dotykaj mnie tak

jakbym była

tym jedynym wyjściem

w twoim milczeniu

moje czasem

zakłamane życie

poraniona sukienka

omdlała

pod spojrzeniem mężczyzn

Nabyć tomiki można bezpośrednio u Autorki. Więcej informacji możemy podać, gdy napiszecie Państwo przez "kontakt" (prawy górny róg strony)

Komentarze użytkowników

Na razie brak komentarzy na ten temat...

Aby dodać własny komentarz, musisz się zalogować »



Obrazek niżej podpisany

z
Kilka ledwo dotkniętych chwil 1
Kartka z kalendarza   czwartek 13 grudnia 2018 » 
Imieniny
Łucji, Otylii
Polecamy
34 zwycięzców naszego konkursu!
Komunikat! Zamykamy na czas nieokreślony konkurs "strumieni". Wszystkie wiersze są dostępne w serwisie w zakładce Konkurs. A wszyscy zwycięzcy w linku powyżej.